همه چيز در مورد موزه زمان
يكي از موزههاي شگفتانگيز تهران، موزه زمان است كه در زعفرانيه قرار گرفته است. در اين پست ميخواهيم هرچيزي كه لازم است در مورد اين موزه بدانيد را به شما توضيح دهيم.
فضاي زيبا و آرامشبخش حاكم بر اين محل به شما امكان ميدهد كه گردشي جذاب و دلنشين در تاريخ و زمان داشته باشيد. ضمن اينكه بهلطف وجود يك كافهرستوران مشهور در موزه ميتوانيد خستگي را از تن به در كنيد و از محيط زيباي آن نهايت لذت را ببريد. اگر به تاريخ و معماري علاقهمند هستيد، بازديد از اين موزه را از دست ندهيد؛ پيش از آن ميتوانيد با مطالعه اين مقاله، موزه زمان را بهتر بشناسيد.
موزه زمان زعفرانيه
موزه زمان يا موزه تماشاگه زمان، اولين موزه ابزار سنجش و نمايش زمان در ايران است كه بهعنوان يكي از جاهاي ديدني تهران در سال ۱۳۷۸ هجري شمسي افتتاح شد. در اين موزه با انواع و اقسام ساعتهاي قديمي ايراني و خارجي از كشورهاي فرانسه، سوئيس، انگليس و آلمان آشنا خواهيد شد.
ساعتهاي اهدايي، ساعت رجل سياسي، ساعتهاي لوكس و دكوري قديمي، ساعتهاي مكانيكي ديواري، روميزي، جيبي و مچي و غيره در اين موزه حسابي خودنمايي ميكنند. در ميان اين ساعتهاي ارزشمند ميتوان به ساعت «پروفسور محمود حسابي» و ساعت آفتابي «ناصرالدينشاه» اشاره كرد. همچنين ابزارهاي تعمير ساعت، ابزار و اسناد گاهشماري و تقويمهاي ايراني در معرض ديد عموم قرار دارند.
حياط اين موزه نيز در نوع خود جذاب و ديدني است؛ بهخصوص بهخاطر وجود ساعت آفتابي، ساعت شني، ساعت آبي و ساعت سوختي از دورههاي مختلف تاريخي كه لذت گردش در محوطه را دوچندان ميكنند.
با اين همه، شايد آنچه در نگاه اول چشم هر بينندهاي را به خود خيره ميكند، جلوههاي زيباي هنر و معماري ايراني نظير گچبريهاي نقوش اسليمي، آجركاري و مقرنسكاري، معرقكاريهاي روي ديوارها، گرهچيني پنجرهها و درها و... است. اين خانه و موزه زيبا در سال ۱۳۸۲ در فهرست آثار ملي ايران به ثبت رسيد.
موزه زمان داراي امكاناتي همچون كافه رستوران، سرويس بهداشتي، نمازخانه و گالري زمان (براي خريد آثار هنرمندان) است. ضمن اينكه ميتوانيد بهراحتي از محوطه و داخل موزه عكاسي كنيد.
موزه زمان كجاست؟
موزه زمان در خيابان زعفرانيه تهران قرار دارد. دسترسي به موزه از طريق بيآرتيهاي راهآهن - تجريش بهسمت ميدان تجريش امكانپذير است. براي اين منظور بايد در ايستگاه زعفرانيه پياده شويد و از خيابان زعفرانيه با پنج دقيقه پيادهروي بهطرف چهارراه پرزين بغدادي، به موزه زمان برسيد.
در صورتي كه بخواهيد با مترو خود را به موزه زمان برسانيد، در ايستگاه مترو تجريش از قطار پياده شويد و سپس با تاكسي يا بيآرتيهاي تجريش - راه آهن به ابتداي خيابان زعفرانيه برويد و از آنجا با كمي پيادهروي راهي موزه شويد.
-
شماره تماس: ۰۲۱-۲۲۴۱۷۳۳۶
-
آدرس: تهران، خيابان زعفرانيه، نبش خيابان پرزين بغدادي، موزه زمان
ساعت كاري موزه زمان
ساعت كار موزه در زمان نگارش اين مقاله در نوروز ۱۴۰۰ از ساعت ۹ صبح تا ۱۷ است؛ گرچه اين ساعت كاري ممكن است تحتتاثير شيوع كرونا قرار بگيرد. ترجيحا قبل از برنامهريزي براي بازديد از موزه، با اين مجموعه تماس بگيريد و از بازبودن و زمان دقيق فعاليت آن مطلع شويد.
تاريخچه موزه زمان
موزه زمان با مساحت ۵۰۰۰ متر مربع و ۷۰۰ متر مربع زيربنا، قدمتي بالغ بر ۸۰ سال دارد. با اين حال، پيشينه اين باغ به دوره قاجار برميگردد؛ زماني كه باغ يادشده بهعنوان بخشي از اراضي باغ فردوس به معيرالممالك، داماد ناصرالدين شاه، تعلق داشت.
ساختمان موزه زمان حدود ۸۰ سال قدمت دارد؛ اما پيشينه باغ آن به دوره قاجار ميرسد
پس از مرگ وي، اين باغ به پسرش رسيد كه او درختان آن را براي استفاده در كورههاي تهران قطع كرد. تا اينكه عبدالله خان منصور در سال ۱۳۰۴ اقدام به خريد اين ملك كرد و تا سال ۱۳۴۶ در دست وراث او بود. در ادامه شخصي به نام حسين خداداد، ملك مذكور را در حالي خريداري كرد كه عمارتي يك طبقه از خشت و گل در آن وجود داشت.
به دستور حسين خداداد مرمتهايي روي سازه آن انجام شد كه شامل قرارگيري اسكلت آهني بهجاي اسكلت چوبي و تغييراتي در داخل بنا ميشد. علاوه بر مقاومسازي ساختمان و احداث يك طبقه روي آن، احياي هنر طراحي و گچبري ايران نيز ارزشي دوچندان به اين سازه بخشيد.
مهندس ابتكار، مهندس مشاور ساختمان و استاد كاشيكار بود و حاج رمضان عباسيان، معمار اين بنا محسوب ميشد. در سال ۱۳۴۵ حاج عبدالكريم نويد تهراني بههمراه ۴۰ نفر، كار گچبري ساختمان را آغاز كردند كه تا سال ۱۳۵۶ به طول انجاميد؛ گچبريهايي كه از نظر تنوع كمنظير هستند.
از استادكاران گچبري آن زمان ميتوان به استاد فرهاد يحيي پور، استاد محمد يحيي پور، استاد حسن جعفري، عباس عباسيان، استاد نعمت، استاد شيخ فرج، استاد يحيي برجردي و... اشاره كرد. تزيينات گره چيني چوبي روي درها و پنجرهها كه كار استاداني همچون حاج محمد كاشي و استاد حسين است، ذوق و خلاقيت هنرمندان ايراني را به تصوير ميكشند.
حسين خداداد تاجر فرش بوده و بهدليل علاقه زيادش به فرش ايراني، از طرحها و نقوش فرش در سقف بخشهاي مختلف عمارت استفاده كرده است.
حسين خداداد فقط براي يك سال در اين خانه زندگي كرد و پيش از انقلاب، به آمريكا رفت. پس از انقلاب سال ۱۳۵۷ اين ساختمان توسط بنياد مستضعفان مصادره شد تا اينكه در سال ۱۳۷۸ به همت موسسه فرهنگي موزههاي بنياد، عنوان موزه زمان را از آن خود كرد و در معرض بازديد عموم قرار گرفت. اين موزه با نام «تماشاگه زمان» و «موزه ساعت» نيز شناخته ميشود.
پلان موزه زمان
ديدني هاي موزه زمان
در موزه تماشاگه زمان ميتوانيد سفر جذاب و متفاوتي به تاريخ را تجربه كنيد و با انواع ساعتها آشنا شويد. اين سفر از محوطه موزه آغاز شروع ميشود و به داخل عمارت آن ادامه مييابد.
محوطه موزه زمان
ساعت آبي
ساعت آبي كه در گذشته به كار ميرفت، از يك ظرف درجهبندي تشكيل شده بود كه پر از آب ميشد. وقتي آب بهصورت قطرهاي از سوراخ ته ظرف جريان مييافت، مردم از مقدار آب باقيمانده متوجه زمان ميشدند.
ساعت آفتابي
ساعت آفتابي را ميتوانيد در محوطه موزه ببينيد؛ ابزار جالبي كه حدود ۵,۵۰۰ سال پيش اختراع شد. شاخصي چوبي در اين نوع ساعتها وجود دارد كه در اثر تابش آفتاب، سايه آن روي سطح افقي ميافتد و به اين ترتيب زمان مشخص ميشود. اين نوع ساعت تا قرن ۱۸ ميلادي در اروپا مورد استفاده بود و هنوز در برخي كليساها و خانههاي قديمي به چشم ميخورد.
ساعت آبي مكانيكي
ساعت آبي مكانيكي پس از ساعتهاي آبي روي كار آمدند. اين ساعتها دو مخزن داشتند كه آب از مخزن بالايي به مخزن پاييني ميريخت. چوب دندانهداري با چوب پنبهاي در انتهايش، در مخزن پاييني قرار داشت. با بالاآمدن سطح آب در اين مخزن، چوب دندانهدار نيز بالا ميآمد و با اتصال به چرخدنده منجر به حركت عقربه و نمايش زمان ميشد.
ساعت روغني
ساعت روغني مجهز به مخزن مدرجي بود كه در آن روغن خاصي ميريختند و با روشنشدن فيتيله ساعت و استفاده از روغن موجود در مخزن، زمان از روي درجههاي روي مخزن مشخص ميشد. جالب اينكه ابزار مذكور علاوه بر نمايش زمان، در طول شب محيط را روشن ميكرد.
ساعت طنابي
ساعت طنابي با سوخت كار ميكرد و از تعدادي طناب تشكيل شده بود كه گرههايي با فواصل مساوي داشت. سوختن طناب و متعاقبا كاهش گرهها باعث ميشد از روي گرههاي باقيمانده بتوان زمان را سنجيد.
قايق اژدها
قايق اژدها نام يك نوع ساعت سوختي مخصوص چينيها است كه به قايق شباهت دارد. علاوه بر شمعي خوابيده كه در بخش مياني قايق تعبيه شده، وزنههايي با فواصل معين در راستاي قايق آويزان شده است. در طول شبانهروز زماني كه شمع ميسوخت، بهتدريج باعث سوختن هر ريسمان و افتادن وزنه متصل به آن به ظرف فلزي زير قايق ميشد و صداي دنگ دنگ ايجاد ميكرد. معيار تشخيص زمان، تعداد وزنهها و صداي دنگ دنگ بود.
ساعت شمعي
ساعت شمعي داراي يك سري درجهبندي روي بدنهاش است كه با روشنشدن شمع و ذوب آن، از طريق درجههاي باقيمانده ميتوان متوجه زمان شد.
ساعت شني
ساعت شني از دو مخزن تشكيل شده است كه شن مخزن بالايي از طريق سوراخي به مخزن پاييني ميريزد و ميزان شن مخزنها، زمان را نشان ميدهد.
برچسب: ،